Στηρίξτε τις τοπικές ομάδες…

Αφορμή για την παρούσα δημοσίευση αποτελεί η εξαιρετική έως τώρα παρουσία στα γήπεδα της Γ’ Εθνικής Κατηγορίας Ποδοσφαίρου της Α.Ε.Λ.Κ (Αθλητική Ένωση Λεκανοπεδίου Καλλονής), τοπικής ομάδας από την Καλλονή της Λέσβου. Το γεγονός αυτό αποτελεί δίχως αμφιβολία ευχάριστη έκπληξη για τους απανταχού Μυτιληνιούς φιλάθλους (συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος) που βλέπουν μετά από πολλά χρόνια ομάδα του νησιού να διεκδικεί με αξιώσεις την άνοδό της στη Β’ Εθνική Κατηγορία. Δυστυχώς όμως, ο ιστορικότερος σύλλογος του νησιού, Αιολικός Μυτιλήνης, ομάδα που πρωταγωνίστησε επί χρόνια στη Β’ Εθνική τη δεκαετία του 80’ βρίσκεται στη Δ’ όντας σε δεινή οικονομική θέση, ταλαιπωρούμενος γαρ από την αδιαφορία των τοπικών παραγόντων.
Ευρισκόμενος λοιπόν προσφάτως στο δημοτικό στάδιο του Βύρωνα για να παρακολουθήσω τον αγώνα ανάμεσα στους Αθηναϊκό και Αιολικό συνειδητοποίησα για μία ακόμη φορά πως ο όποιος ρομαντισμός έχει απομείνει στο ποδόσφαιρο των ημερών μας, ‘‘περιπλανιέται’’ στα γήπεδα που φιλοξενούν αγώνες των μικρών αυτών κατηγοριών. Και ταυτόχρονα κατάλαβα, πόσο σημαντική και αναγκαία καθίσταται η έμπρακτη στήριξη των ομάδων του τόπου και της γειτονιάς μας. Η στήριξη ομάδων που οι κάθε λογής εφοπλιστές και μεγαλοπαράγοντες τους έχουν γυρίσει την πλάτη μιας και, ως επί το πλείστον, μονάχα αθηναϊκές ομάδες έχουν τη δυνατότητα να εξυπηρετήσουν τα οικονομικής και όχι μόνο φύσεως συμφέροντά τους.
Διότι είναι πραγματικά λυπηρό το 3ο μεγαλύτερο νησί της χώρας, η Μυτιλήνη, να μην έχει ένα ποδοσφαιρικό σωματείο που να πρωταγωνιστεί στις μεγάλες κατηγορίες όταν σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό δαπανούνται αμύθητα ποσά για την αγορά και την κάλυψη των συμβολαίων ξένων ποδοσφαιριστών. Την ώρα μάλιστα που από τη συνεχή και αδιάλειπτη παρουσία του κόσμου τόσο στα εντός όσο και στα εκτός έδρας παιχνίδια του Αιολικού και της Καλλονής καθίσταται φανερό πως ο φίλαθλος  κόσμος της Μυτιλήνης ‘‘διψάει για μπάλα’’. Και το λυπηρό αυτό γεγονός ισχύει και για ορισμένα ακόμη ιστορικά σωματεία, αθηναϊκά ή μη, με πιο τρανταχτά τα παραδείγματα των Ηλυσιακού, Αιγάλεω και Αθηναϊκού με τις δύο τελευταίες ομάδες να έχουν αγωνιστεί πριν χρόνια και σε ευρωπαϊκά Κύπελλα.
Η ίδια και χειρότερη κατάσταση επικρατεί συνολικά και στα αθλήματα του μπάσκετ, του βόλεϊ, και του πόλο με εξαίρεση μονάχα τα μπασκετικά τμήματα των δύο αιωνίων, Π.Α.Ο και Ο.Σ.Φ.Π, εκεί όπου οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι και Αγγελόπουλοι αντίστοιχα ξοδεύουν επίσης υπέρογκα ποσά. Τα γεγονότα της αποχής των Ελλήνων αμειβόμενων καλαθοσφαιριστών από τα γήπεδα της Α1’ αλλά και οι διακοπές των πρωταθλημάτων βόλεϊ και πόλο εξαιτίας των τεραστίων οικονομικών προβλημάτων που ταλανίζουν τον χώρο του ερασιτεχνικού αθλητισμού, αποτελούν τρανταχτά παραδείγματα του τέλματος μέσα στο οποίο έχει περιέλθει ο ελληνικός αθλητικός χώρος.

Από την πρόσφατη αποχή καλαθοσφαιριστών στον αγώνα Α.Ε.Κ - Ίκαρος Καλλιθέας με τα όργανα καταστολής να προσπαθούν να τους απομακρύνουν από το χώρο του γηπέδου.

Σημαντικό είναι να υπάρχει πάντα στην άκρη του μυαλού του κάθε φιλάθλου το ότι τα υγιή οικονομικά σωματεία των δύο αιωνίων σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ αποτελούν μονάχα τη βιτρίνα του αθλητισμού μας μιας και δεν αντικατοπτρίζουν την εικόνα των απλήρωτων πολιστών και βολειμπολιστών (π.χ του Ολυμπιακού) που έχουν φέρει πλήθος διεθνών, και όχι μόνο, διακρίσεων στο σύλλογο. Φαίνεται πως οι ‘‘Ολυμπιακάρες’’ και ‘‘Παναθηναϊκάρες’’ Μαρινάκης, Πατέρας, Αγγελόπουλοι, Γιαννακόπουλοι και λοιποί, αδιαφορούν στις περισσότερες των περιπτώσεων για τα μη κερδοφόρα τμήματα των συλλόγων, τα ηνία των οποίων έχουν σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ.
Συμπερασματικά, ο αθλητισμός δε θα μπορούσε με κανέναν τρόπο να αποτελέσει την φωτεινή εξαίρεση του κανόνα που οδηγεί το σύνολο της κοινωνίας στην παράδοση του σε επιχειρηματίες και τους ομίλους αυτών. Το κράτος επίσης με τη σειρά του, μη φροντίζοντας ούτε για τα στοιχειώδη, όπως η δημιουργία χώρων άθλησης της νεολαίας, συντελεί στην πλήρη απαξίωση του χώρου αλλά και στη διαιώνιση του προβλήματος. Η έμπρακτη λοιπόν στήριξη των απανταχού τοπικών ομάδων θα μπορούσε να αποτελέσει μια -έστω και μικρή- απάντηση από το μέρος του κάθε αγνού φίλαθλου, χωρίς όμως – και αυτό οφείλω να το τονίσω- να αποτελεί τη λύση για ένα ζήτημα που, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, αποτελεί βασική πτυχή της οικονομικής φύσης του συστήματος που εξυπηρετούν με όλες τους τις δυνάμεις οι κυβερνώντες της κάθε χώρας σε παγκόσμια κλίμακα.

Advertisements
Posted in Από 5/2010 και μετά | 2 Σχόλια

Ο παραλογισμός της προεκλογικής περιόδου…

Είναι γνωστό τοις πάσι πως σε δύσκολες οικονομικά περιόδους ,όπως η τρέχουσα, οι κρατικές δαπάνες για την τέχνη καθίστανται από μηδαμινές έως (στην καλύτερη περίπτωση) πενιχρές. Επί ημερών προεκλογικής εκστρατείας όμως, αν μια μορφή τέχνης ανθεί, αυτή δεν είναι άλλη από το θέατρο του παραλόγου. Θα ήθελα λοιπόν στη συγκεκριμένη δημοσίευση να σταθώ σε δύο σημαντικότατα ζητήματα.

Το πρώτο έχει να κάνει με την προσπάθεια «τρομοκράτησης» και χειραγώγησης της κοινής γνώμης σχετικά με τον δήθεν κίνδυνο μη οικονομικής σταθερότητας της χώρας (ακόμα και για πρόωρες εκλογές έχουμε ακούσει) σε περίπτωση εκλογικής αποδυνάμωσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ακούμε σωρηδόν πως σε μια τέτοια δύσκολη περίοδο οικονομικής κρίσης είναι απαραίτητες «σταθερές», «σίγουρες» και «υπεύθυνες» πολιτικές και σε καμία των περιπτώσεων ρηξικέλευθες και συγκρουσιακές. Μας λένε συνεχώς πως λεφτά δεν υπάρχουν και πως χρειάζονται θυσίες από όλους για να εισέλθει ξανά η χώρα στο δρόμο της ομαλής ανάπτυξης. Ε λοιπόν όχι κύριοι! Μας λέτε ψέματα! Η ψήφος συναίνεσης του εκλογικού σώματος που ζητάτε να δοθεί στις μεθαυριανές εκλογές της 7ης Νοέμβρη, όχι μόνο δε θα μας προσκομίσει ουδέν όφελος αλλά επί της ουσίας θα εγκρίνει οικονομικές πολιτικές σαν τις ακόλουθες (αντιγράφω απόσπασμα από το άρθρο του Γιώργου Κακουλίδη στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη):

  • 41,5 δισ. ευρώ δόθηκαν σε μια χούφτα, ελληνικές και ξένες, τράπεζες, για την πληρωμή τόκων και την εξόφληση δανείων του παρελθόντος.
  • 25 δισ. περίπου, ήταν τα ποσά που δόθηκαν για τη στήριξη των τραπεζών. Είχαν προηγηθεί τα 28 δισ. της ΝΔ, ενώ ακολούθησαν ακόμα 25 δισ. Οι τραπεζίτες, δηλαδή, άρπαξαν σε τρία χρόνια περίπου 90 δισ. για να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση, η οποία μεταφέρθηκε στις πλάτες των εργαζομένων.
  • 9,6 δισ. ευρώ χορηγήθηκαν μόνο μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων σε συγκεκριμένες επιχειρηματικές ομάδες, προκειμένου να υλοποιήσουν διάφορα χρηματοδοτούμενα έργα.
  • 8,2 δισ. ευρώ πληρώθηκαν για δαπάνες στρατιωτικού χαρακτήρα, για τα σώματα ασφαλείας και για τόκους εξοπλιστικών προγραμμάτων, από αυτά που αποφασίζει το ΝΑΤΟ και πληρώνουν οι εργαζόμενοι της χώρας.
  • 10 δισ. ευρώ, ήταν η αύξηση των ιδίων κεφαλαίων των 500 μεγαλύτερων επιχειρηματικών ομίλων, των οποίων τα ίδια κεφάλαια (ένα μόνο μέρος της περιουσίας τους) διαμορφώθηκε από τα 71 δισ. ευρώ το 2008, στα 81 δισεκατομμύρια!
  • 15 δισ. ευρώ κατέκλεψαν από τον κοινωνικό πλούτο που παράχθηκε, οι 500 μεγαλύτερες επιχειρήσεις, με τη μορφή των επίσημων κερδών.
  • 2,2 δισ. ήταν τα πρόσθετα κονδύλια που προσπορίστηκαν οι επιχειρηματίες για να αυξήσουν τα καθαρά πάγια των επιχειρήσεών τους.
  • 4,2 δισ. ευρώ ήταν τα κεφάλαια που φυγάδευσαν κάποιοι αετονύχηδες της άρχουσας τάξης και τα έκαναν είτε «άμεσες επενδύσεις» είτε «επενδύσεις χαρτοφυλακίου» στο εξωτερικό.
  • 1,6 δισ. ευρώ ήταν οι πληρωμές μερισμάτων σε κατόχους μετοχών ελληνικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό.

Δεύτερο σημείο στο οποίο θα ήθελα να σταθώ είναι εκείνο της νέας «μόδας» της δήθεν ανεξαρτησίας που έχει εξαπλωθεί ανάμεσα στους υποψηφίους των εκλογών αυτών. Διόλου τυχαίο δεν είναι πως σε κάθε δήμο της Αττικής ξεχωριστά, έχουν θέσει υποψηφιότητα κατά μέσο όρο 2 με 3 «ανεξάρτητοι» υποψήφιοι. Σε μια περίοδο λοιπόν έντονης εκλογικής δυσαρέσκειας όπου η ψήφος των αγανακτισμένων πολιτών θα στρεφόταν στα μικρότερα κόμματα, ΠΑ.ΣΟ.Κ και Νέα Δημοκρατία παίζουν το τελευταίο τους χαρτί χρηματοδοτώντας και στηρίζοντας εμμέσως πλην σαφώς πρώην και νυν στελέχη τους σε δήμους και περιφέρειες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν φυσικά οι Δημαράς («ανεξάρτητος» υποψήφιος στην περιφέρεια Αττικής) και Μητρόπουλος (στηριζόμενος από το Συνασπισμό υποψήφιος στην περιφέρεια Αττικής) οι οποίοι με τα αντιμνημονιακά συνθήματα που έχουν υιοθετήσει προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια κυρίως των απογοητευμένων ψηφοφόρων των δύο μεγάλων κομμάτων. Είναι τυχαίο πως στο ψηφοδέλτιο του κ. Δημαρά συμμετέχουν πρώην στελέχη της Νέας Δημοκρατίας με μπροστάρη τον μέχρι πέρυσι πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ, Χρήστο Κουρούση; Συνεπώς, μόνο χαμένη μπορέι να πάει η ψήφος σε τέτοιου είδους δήθεν αντάρτες υποψηφίους.

Θα μπορούσαμε τέλος να συμπεράνουμε πως το πολιτικό σκηνικό έχει φτάσει σε ένα οριακό σημείο που οι διαχειριστές αυτού έχουν αναγκαστεί να κάνουν κάθε δυνατή προσπάθεια αποφυγής ενός όσο το δυνατόν πιο ανώδυνου για ΠΑ.ΣΟ.Κ και Ν.Δ εκλογικού αποτελέσματος. Πως αλλιώς θα μπορούσε άλλωστε να εξηγηθεί η ανάρτηση προεκλογικής αφίσας του υποψηφίου δήμαρχου της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ Ν. Μιχαλολιάκου στο λεωφοριακό σταθμό του Ευαγγελισμού, σημείο διέλευσης χιλιάδων κόσμου ημερησίως;

Posted in Από 5/2010 και μετά | Σχολιάστε

Μουσική παράδοση: ¨νεκρός¨ η πλήρως εξελίξιμος οργανισμός;

Η προσφάτως δημοσιευμένη συνέντευξη του Μυτιληνιού λαϊκού τραγουδιστή, Σόλωνα Λέκκα, ομολογώ πως αποτελεί ίσως και τη σημαντικότερη εκ των δημοσιεύσεων μου στο TaR. Και έχω τους λόγους μου.

Ο Σόλωνας είναι ένας απίστευτα απλός και ειλικρινής άνθρωπος, κάτι το οποίο φαίνεται και από την όλη κουβέντα που κάναμε. Είναι εμφανές σε κάθε του απάντηση πως ο γεννηθείς το 1946 και λιθοξόος στο επάγγελμα τραγουδιστής, διαθέτει –δίχως ίχνος υπερβολής- αυτό που ονομάζουμε λαϊκή σοφία. Πρέπει ωστόσο να σημειωθεί πως η απόδοση του δεν κυμαίνεται σε όλες τις ζωντανές ηχογραφήσεις σε υψηλά επίπεδα κάτι που πιστοποιεί το γεγονός πως όλοι ανεξαιρέτως οι λαϊκοί μουσικοί κρατάν τα περισσότερα ¨μυστικά¨ τους για έναν στενό κύκλο. «Εγώ προτιμώ να μην έχει πολύ κόσμο, όταν μου λένε να τραγουδήσω. Κάνουν φασαρία, βαβούρα, δεν ακούγεσαι καλά και δε σε καταλαβαίνουν. Πολλές φορές, μέσα στη βαβούρα είναι σα να χάνονται όλα και δε βγαίνει φωνή από το στόμα μου.», «Αυτό που θα ήθελα θα ήταν να μαζευόμαστε σε ένα καφενείο και να παίζουμε μουσική όχι για τα χρήματα», όπως λέει χαρακτηριστικά κι ο ίδιος.
Δε θα μπορούσα ωστόσο να μην κάνω και ειδική μνεία στους μουσικούς που τoν πλαισιώνουν στις ζωντανές του εμφανίσεις μιας και δε χρειάζεται να είναι κανείς βαθύς γνώστης της μουσικής μας παράδοσης για να αναγνωρίσει στο παίξιμο τους, την αξία τους. Μόνο θετικό μπορεί να χαρακτηρισθεί το γεγονός πως στο νησί της Λέσβου υπάρχουν και σήμερα νέοι και καθ’ όλα εξαιρετικοί, μουσικοί οι οποίοι προβάλλουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το γνήσιο παραδοσιακό μικρασιάτικο και μυτιληνιό τραγούδι.
Αποδεικνύεται λοιπόν πως η παράδοση του κάθε τόπου δεν είναι ούτε κάτι το νεκρό και ξεπερασμένο ούτε και κάτι το οποίο δεν έχει τη δυνατότητα να φανεί ελκυστικό στους νέους. Η παράδοση αντιθέτως είναι ένας υγιής και πλήρως εξελίξιμος οργανισμός, ιδαίτερα όταν τυγχάνει τις διαχείρισης των καταλληλότερων, και των ικανότερων ατόμων. Το TaR, κόντρα στην εποχή του lifestyle, είναι εδώ για να προβάλλει την κάθε γνήσια μουσική προσπάθεια από οποιονδήποτε μουσικό χώρο κι αν προέρχεται. Και πιστεύω ακράδαντα πως στα τέσσερα χρόνια της διαδικτυακής του παρουσίας το έχει αποδείξει επανειλημμένως.

Η συνέντευξη: http://tar.gr/content/content.php?id=3358
12 τραγούδια από το TaR-Radio: http://tar-radio.com/myapp/articles/view/533

Posted in Από 5/2010 και μετά | Σχολιάστε

Ανδρική ¨αρρώστια¨…

Στις 28 του μήνα που διανύουμε, ξεκινάει άλλος ένας μαραθώνιος του ελληνικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου και άλλο ένα καλοκαίρι μεταγραφών αλλά και μεταγραφολογίας (κυρίως) λαμβάνει τέλος. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός ως οι ¨πλούσιοι¨ του ελληνικού αθλητισμού ενισχύθηκαν σημαντικά έτοιμοι για μια ακόμη χρονιά να διεκδικήσουν τον τίτλο του πρωταθλητή με τις υπόλοιπες ομάδες να ακολουθούν. Το ότι ο Ολυμπιακός κατάφερε να αποκλειστεί από την Ευρώπη από τις αρχές Αυγούστου, αποτελεί θέμα που δε χρήζει καν σχολιασμού.
Στον παρόν σύντομο κείμενο θα γίνει προσπάθεια προσέγγισης μιας αποκλειστικά ανδρικής ¨αρρώστιας¨, εκείνης του ¨ποδοσφαιρόφιλου¨. Και εξηγούμαι:
Οι ποδοσφαιρικοί αθλητικοί σύλλογοι του σήμερα δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από κερδοφόρες ή μη επιχειρήσεις και το συγκεκριμένο γεγονός είναι λίγο-πολύ γνωστό τοις πάσι. Όσο ρομαντικοί και να παραμένουν ορισμένοι εκ των Ελλήνων φιλάθλων, αρχίζουμε αργά, αλλά σταθερά, να συνειδητοποιούμε τη σύγχρονη αυτή πραγματικότητα…

Οι ποδοσφαιριστές από την πλευρά τους, αποτελούν στην συντριπτική πλειοψηφία τους ¨στυγνούς¨ ακριβοπληρωμένους επαγγελματίες οι οποίοι δεν λαμβάνουν και τόσο υπόψη τους τη φανέλα που φοράν αλλά τον τραπεζικό τους λογαριασμό. Εξαιρέσεις αποτελούν ορισμένοι εκ των Ελλήνων αθλητών του μπάσκετ, του βόλεϊ, του πόλο και λοιπών αθλημάτων που το χρήμα δε ρέει άφθονο εξαιτίας και της μειωμένης δημοτικότητας τους στην Ελλάδα. Τα ίδια και χειρότερα (βλ. ¨ξέπλυμα¨  χρήματος κτλ) ισχύουν και για τους ιδιοκτήτες των ομάδων με εξαιρέσεις πάλι όσους εμπλέκονται με τα προαναφερθέντα μη κερδοφόρα στη χώρα μας αθλήματα.
Κι όμως αγαπητοί συνφίλαθλοι ή και συνοπαδοί (με την καλή πάντα έννοια) είμαι βέβαιος πως σχεδόν όλοι μας, παρόλο που πάντα έχουμε στην άκρη του μυαλού μας τις παραπάνω αλήθειες, κάθε πρωί, είτε κάνουμε μια στάση από το περίπτερο χαζεύοντας τα εξώφυλλα των αθλητικών εφημερίδων, είτε ανοίγουμε τον υπολογιστή για να κάνουμε τη δουλειά αυτή. Επιπλέον, η Κυριακή αποτελεί ημέρα συνάθροισης προς παρακολούθηση αγώνων ενώ το ίδιο ισχύει και για Τρίτες, Τετάρτες και Πέμπτες, ημέρες διεξαγωγής ευρωπαϊκών διασυλλογικών αναμετρήσεων (βλ. Champions League και Europa Leauge). Όσοι δε, κάνουμε συχνά-πυκνά και τη βόλτα μας από το γήπεδο της αγαπημένης μας ομάδας, αποτελούμε πιθανότατα ανίατες περιπτώσεις.
Καλή αθλητική σεζόν να έχουμε λοιπόν…

ΥΓ: δε χρειάζεται να προσθέσω κι εγώ το πόσο τραγικά ήταν τα όσα συνέβησαν εχθές με τις συμπλοκές μεταξύ παικτών στον αγώνα μπάσκετ Ελλάδας – Σερβίας. Το πιο τραγικό όλων όμως δεν είναι άλλο από την οπαδική προσέγγιση του όλου θέματος μιας και τα επεισόδια ξεκίνησαν μεταξύ του Μίλος Τεοντοσιτς (Σέρβου αθλητή του Ολυμπιακού) και του Αντώνη Φώτση (αθλητή του Παναθηναϊκού) Το σημερινό εξώφυλλο της εφημερίδας ¨Η Πράσινη¨ ( http://sport24.gr/newspapers/Sport/i_prasini/h_prasinh.473919.html ) είναι ενδεικτικό της βλακείας ορισμένων…

Σχετικό βίντεο: http://www.youtube.com/watch?v=7nv0GzoUXj4

Posted in Από 5/2010 και μετά | 1 σχόλιο

¨Αν δε γονάτιζε η καμήλα, δε θα τη φορτώνανε¨…

Η παραπάνω παροιμία (την οποία και χρησιμοποίησε προ ολίγων ημερών ως επικεφαλίδα της καθημερινής του στήλης στον «Ριζοσπάστη» ο Νίκος Μπογιόπουλος) φαίνεται πως ταιριάζει γάντι στις μέρες μας. Γιατί μπορεί προς το παρόν το Μουντιάλ να μονοπωλεί τις εντυπώσεις αλλά ταυτόχρονα γίνονται ¨πράμματα και θάμματα¨ που περνάνε κάπως απαρατήρητα από την κοινή γνώμη παρά την τεράστια σημασία τους.
Αναφέρομαι φυσικά στη νέα ρύθμιση του Ανδρέα Λοβέρδου για το εργασιακό η οποία πρόκειται να περάσει μέσω της οδού του Προεδρικού Διατάγματος. Η ρύθμιση αυτή αφορά και τους μαθητές Λυκείου από 15 έως 18 ετών οι οποίοι με το πρόσχημα της μαθητείας θα έχουν τη ¨δυνατότητα¨ να εργασθούν αμειβόμενοι με το ποσό των (πάνω-κάτω) 500 ευρώ. Συμπεριλαμβανομένου λοιπόν του γεγονότος πως το σχολείο του σήμερα προσφέρει μονάχα γενικές γνώσεις της νοοτροπίας του ¨λίγο απ’ όλα¨, το μοναδικό συμπέρασμα που εξάγεται δεν είναι φυσικά άλλο από το ότι η ειδεχθής αυτή ρύθμιση μπορεί να εκληφθεί μονάχα ως μαθητεία για την μελλοντική εργοδοτική εκμετάλλευση. Στους αναρίθμητους εργαζόμενους φοιτητές που δε δύνανται να αφοσιωθούν στις σπουδές τους έρχονται να προστεθούν και επισήμως πλέον οι εργαζόμενοι μαθητές οι οποίοι εξυπακούεται πως δε θα έχουν όχι μόνο χρόνο για εξωσχολικές δραστηριότητες αλλά και για το αυτονόητο: να μελετήσουν τα μαθήματα τους…
Η κυβέρνηση της Ν.Δ (αρχικά ψηφίζοντας την ρύθμιση) και τώρα η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ υλοποιώντας την, εκμεταλλεύονται με τον χειρότερο τρόπο την, σύμφωνα με τα άκρως δημαγωγικά και αισχρά λεγόμενα τους, ¨αναγκαία¨ οικονομική αφαίμαξη χιλιάδων νοικοκυριών, στρώνοντάς τους το χαλί να ρίξουν και τα παιδιά τους στην προσπάθεια αύξησης τους μηνιαίου εισοδήματος…

Τα θέλουμε και τα παθαίνουμε κύριοι… Γιατί όντως, αν δε σκύβαμε, δε θα μας φορτώνανε όσα μας φορτώνουν τώρα και δε θα είχαν αποθρασυνθεί εντελώς σπρώχνοντας 15χρονα παιδιά στην αγορά εργασίας και γενικότερα δε θα ανάγκαζαν τόσους ανθρώπους να ζουν με τα απολύτως απαραίτητα ενώ ο πλούτος που καρπώνονται αυτοί οι λίγοι δίνει τη δυνατότητα για μια πολύ καλύτερη ζωή για όλους μας. Διότι τέλος, μπερδεύουμε το αίτιο με το αποτέλεσμα, μην μπορώντας να συνειδητοποιήσουμε πως η αιτία για τη δημοσιονομική και όχι μόνο κατρακύλα της χώρας μας δεν είναι τα ¨λαμόγια¨ που δρουν ανενόχλητα, αλλά το ότι όλοι αυτοί βρίσκουν ένα στρωμένο έδαφος-σύστημα που τους επιτρέπει και τους ωθεί στην κατασπατάληση και κάρπωση του δημοσίου χρήματος.
Ίσως όταν η βασική αυτή σύγχυση αιτίου και αποτελέσματος γίνει σαφέστερη στην πλειοψηφία όλων όσων κατηγορούν σε συζητήσεις, facebook και blogs τους ξεφτίλες τους πολιτικούς, την σε όλους τους τομείς ανοργάνωτη Ελλάδα κτλ, να βγούμε στους δρόμους με όντως ανατρεπτικά αιτήματα και η πάλη για μια πιο δίκαιη κοινωνία που τόσα χρόνια ακούμε σε προεκλογικές καμπάνιες να αποκτήσει πραγματικό νόημα…

Posted in Από 5/2010 και μετά | Σχολιάστε

Περί ¨προβοκάτσιας¨…

http://www.gazzetta.gr/newsstand/newsstand/paper/1/20100506/11/1?tmpl=component

Το παρόν κείμενο προοριζόταν για δημοσίευση αρκετές ημέρες πριν. Πιο συγκεκριμένα, λίγο μετά το τραγικό γεγονός της δολοφονίας των 3 εργαζομένων της Marfin Bank κατά τη διάρκεια της μεγαλειώδους πορείας (5/5/2010) εναντίον των νέων κυβερνητικών μέτρων και της εισβολής του Δ.Ν.Τ. στην καθημερινότητα μας. Ο λόγος που επέλεξα να αναφερθώ ένα σχεδόν μήνα μετά στα γεγονότα της συγκεκριμένης πορείας έχει να κάνει αποκλειστικά με το ότι προτίμησα να τα εξετάσω με μεγαλύτερη ηρεμία, μη θέλοντας να γράψω ένα κείμενο το οποίο θα έβριθε οργής και ερωτηματικών σχετικά με το συμβάν του θανάτου των 3 αυτών εργαζομένων. Ο αναίτιος χαμός 3 ανθρώπων είναι κάτι το οποίο χρήζει χωρίς ουδεμία αμφιβολία της κατακραυγής όλων μας, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων και γενικότερων απόψεων για το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι.

Η αναγκαία αυτή κατακραυγή όμως αποτελεί κατά την άποψη μου, το ¨δέντρο¨ και σε ουδεμία των περιπτώσεων, το ¨δάσος¨.

Διότι όλοι μας οφείλουμε να λάβουμε υπόψιν μας κατά κύριο λόγο το πόσοι αθώοι πολίτες μέρα με τη μέρα σκοτώνονται ή κυριολεκτικά εξαθλιώνονται από τις αποφάσεις του Δ.Ν.Τ. και του κάθε ελεγκτηρίου οργάνου της ομαλής καπιταλιστικής ανάπτυξης και ειρήνης.
Διότι όλοι μας πρέπει να διερωτηθούμε το γιατί έπρεπε οι συγκεκριμένοι άνθρωποι να δουλέψουν εκείνη την ημέρα κατά την οποία ο καθένας σε αυτήν τη χώρα γνώριζε πως στο κέντρο της Αθήνας θα κατέβαινε πλήθος διαδηλωτών και συνεπώς γνωστών-αγνώστων κουκουλοφόρων στοχευόντων την τάδε και τη δείνα τράπεζα.
Δεν μπορώ παρά να καταλήξω στο συμπέρασμα πως οι απλοί αυτοί εργαζόμενοι δε θυσιάστηκαν τόσο στον βωμό των προβοκατόρων-¨τζάμπα επαναστατών¨ αλλά κυρίως στο βωμό των κερδών των απανταχού τραπεζιτών. Η διεπόμενη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο καθημερινότητα μας, δολοφονεί (κυριολεκτικά και μεταφορικά) καθημερινά ζωές και οι τωρινές συνθήκες απαιτούν όσο ποτέ άλλοτε να σταματήσουμε να αγνοούμε την πραγματικότητα αυτή υιοθετώντας δήθεν προοδευτικές αντιλήψεις διαχείρισης ενός ήδη σάπιου συστήματος.

Δυστυχώς, είμαι πεπεισμένος, πως ψάχνοντας σε λάθος μέρος τους ¨υπευθύνους¨ της αμαύρωσης της διαδήλωσης, έχουμε ήδη (μερικώς ή ολικώς) ξεχάσει τη μεγαλύτερη ίσως μεταπολιτευτική πορεία (150.000 και παραπάνω διαδηλωτών).  Και είναι κρίμα που η αριστερά δεν ανταποκρίνεται του ρόλου της. Οφείλουμε όμως να μην την απαξιώσουμε καθώς έχει περισσότερο από ποτέ την υποχρέωση να συγκροτηθεί σε ένα- όσο ουτοπικό και να ακούγεται για ορισμένους- κοινό μέτωπο δράσης.
Για να μη φανεί πως γενικολογώ, εξηγούμαι αναφερόμενος στα δύο κοινοβουλευτικά κόμματα (ΚΚΕ, ΣΥ.ΡΙΖ.Α.):
Το Π.Α.ΜΕ. και το ΚΚΕ γενικότερα, ίσως οφείλουν να επανεξετάσουν την τάση ¨απομονωτισμού¨ που τους διέπει τα τελευταία χρόνια. Η ταξικότητα των αιτημάτων τους αλλά και η μαζικότητα των πορειών τους είναι αδιαμφισβήτητες. Το ίδιο αδιαμφισβήτητο όμως είναι και το γεγονός της ύπαρξης επαναστατικών ομάδων και εκτός των κόλπων του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Από την άλλη όμως, και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει την υποχρέωση να μην προβαίνει σε αριστερίστικες (και εν τέλει πλήρως αποπροσανατολιστικές) ρητορείες αγανάκτησης για την υπάρχουσα υφιστάμενη κατάσταση αλλά να ταχθεί καθαρά υπέρ της εκ βάθρων αλλαγής του πολιτικού σκηνικού…

Posted in Από 5/2010 και μετά | Σχολιάστε

Metal Heroes…

Για τους περισσότερους έφηβους που σταματάν σε κάποια ηλικία να βλέπουν τη μουσική λιγότερο επιφανειακά υπάρχουν 1-2 συγκροτήματα ή καλλιτέχνες που φέρνουν τα πάνω- κάτω όχι μόνο στις μουσικές τους προτιμήσεις αλλά πολλές φορές και στη διαμόρφωση στοιχείων του ίδιου τους του χαρακτήρα. Κάτι τέτοιο συνέβη και στη δική μου περίπτωση όταν στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου ξεκίνησα να αγοράζω τα πρώτα μου cd.
Οι Iron Maiden (πρωτίστως) και εν συνεχεία οι Metallica είναι τα δύο συγκροτήματα με τα οποία μυήθηκα στον κόσμο του σκληρού ήχου, και για να γίνω πιο συγκεκριμένοw, σε αυτόν του Heavy Metal. Είναι τα συγκροτήματα που έξι και ίσως παραπάνω χρόνια πριν με έκαναν να καταλάβω πως πίσω από την κατά πολλούς heavy metal «βαβούρα» βρίσκεται ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον μουσικό σύμπαν. Ο σκληρός ήχος έχει ενέργεια, εκτονώνει και πρωτίστως μπορεί να εκφράζει πολλούς που βρίσκονται στο (οποιουδήποτε είδους) περιθώριο. Τότε βέβαια, πιτσιρικάς ων, δεν μπορούσα να συγχωρήσω σε κανέναν αρνητικά σχόλια και επικριτικές διατυπώσεις για την αγαπημένη μου μουσική. Τώρα πια όμως έχω καταλάβει πως δεν είναι όλα για όλους και πως σε καμία των περιπτώσεων δε θα μου άρεσε η μουσική αυτή να γίνει «mainstream».
Στα πέρασμα των χρόνων αυτών εξελίχθηκα ως ακροατής με αποτέλεσμα η δισκοθήκη μου να γίνεται ολοένα και πιο πλούσια. Έτσι, παρόλο που τα ακούσματα μου επεκτάθηκαν σε άλλα metal «παρακλάδια» αλλά και σε διαφορετικά μουσικά είδη γενικότερα, οι δουλείες των Άγγλων Iron Maiden και των Αμερικανών Metallica είναι αυτές που αποτελούν σημείο αναφοράς για εμένα. Διότι τα δύο αυτά συγκροτήματα, μπορεί να τα έχω παρακολουθήσει live και να έχω ακούσει δεκάδες φορές όλα τα albums τους αλλά ακόμα τρέχω στο πλησιέστερο δισκοπωλείο όταν (σε αραιά πλέον χρονικά διαστήματα) κυκλοφορούν κάτι καινούριο και ακόμα ανατριχιάζω στο άκουσμα ορισμένων κλασσικών heavy metal ύμνων τους.
Αυτό συνέβη λοιπόν και με την ακρόαση της live εκτελέσως του «Phantom of the Opera» που τυχαία βρήκα στο Youtube. Οι Iron Maiden, εν έτει 2005, μοιάζουν κυριολεκτικά αγέραστοι και τιμούν το παρελθόν τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Γιατί μόνο μία τόσο μεγάλη μπάντα θα μπορούσε να κάνει μια σύνθεση που βρίσκεται στον πρώτο ομώνυμο δίσκο της («Iron Maiden» -1980) να ακούγεται τόσο φρέσκια 25 χρόνια μετα…και μιλάμε για σύνθεση που εμπεριέχει όλα (μα όλα!) τα στοιχεία της μουσικής τους που τους έκαναν τη μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη κατά τη διάρκεια των 80’s.
Ταυτόχρονα συνειδητοποιώ πως οι Metallica, αν και το πιο γνωστό metal συγκρότημα παγκοσμίως, πάνω στο σανίδι βρίσκονται ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από τους Άγγλους…

24/05/2010

Posted in Παλαιότερα κείμενα δημοσιευμένα στο forum του Tar | Σχολιάστε