Το θέατρο του (ποδοσφαιρικού) παραλόγου…

Τα χθεσινά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν τόσο κατά τη διάρκεια του αγώνα Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός όσο και μετά τη λήξη αυτού με την εισβολή οπαδών της ομάδας του Πειραιά στον αγωνιστικό χώρο, νομίζω πως είναι γνωστά σε όλους. Θέλω καταρχάς και πριν προχωρήσω στο δια ταύτα της δημοσίευσης αυτής, να ξεκαθαρίσω πως υποστηρίζω την ομάδα του Ολυμπιακού και πως είναι προφανές ότι εχθές το αποτέλεσμα του παιχνιδιού έπρεπε να είναι 1-2 υπέρ του Παναθηναϊκού και όχι 2-1 υπέρ της ομάδας μου. Αλλά δεν έχω ουδεμία πρόθεση να σταθώ στην προφανή εξαιτίας της διαιτησίας αλλοίωση του αποτελέσματος, μιας και αθλητικές εκπομπές, αθλητικές εφημερίδες και αθλητικά sites έχουν ήδη από εχθές το βράδυ υπέρ-αναλύσει τις ¨επίμαχες¨ φάσεις του αγώνα.

Μέσα όμως από τις συγκεκριμένες ¨αναλύσεις¨, προκύπτουν πορίσματα τα οποία είμαι βέβαιος πως αρχικά εκπλήσσουν και στη συνέχεια κατά κάποιον τρόπο, αηδιάζουν τον κάθε σκεπτόμενο Έλληνα φίλαθλο. Η βασική εντύπωση που αποκομίζει λοιπόν ο καθένας είναι πως ο Παναθηναϊκός αποτελεί και τον μεγάλο αδικημένο του ελληνικού ποδοσφαίρου, κάτι που ομολογουμένως δε χρειάζεται να είσαι ¨γαύρος¨ για να το θεωρήσεις ευθεία προσβολή της νοημοσύνης σου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Διότι νομίζω πως είναι γνωστό τοις πάσι πως τόσο ο Ολυμπιακός, όσο και ο Παναθηναϊκός ευνοούνται άπαντες σκανδαλωδώς από τις αποφάσεις διαιτητών και μάλιστα, αν ανατρέξουμε στην στατιστική και δούμε τα μέχρι σήμερα παιχνίδια της τρέχουσας ποδοσφαιρικής σεζόν, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως ο σήμερα αδικημένος ΠΑΟ έχει ευνοηθεί ολίγον τι περισσότερο από την ομάδα του Πειραιά που και αυτή βέβαια έχει πάρει τα ¨σφυριγματάκια¨ της φέτος. Οι πραγματικά αδικημένοι λοιπόν δεν είναι άλλοι από την ομάδα της ΑΕΚ αλλά και τις λεγόμενες μικρές ομάδες της Θεσσαλονίκης και της επαρχίας.

Διότι
ναι μεν και μόνο η παρουσία του προέδρου του Ολυμπιακού Βαγγέλη Μαρινάκη αποτελεί πρόκληση (οι δηλώσεις του περί ποδοσφαιρικού ήθους το οποίο διδάσκει η ομάδα του Πειραιά κρίνονται ως ανάξιες σχολιασμού), αλλά από την άλλη ποιος ξεχνάει αντίστοιχες σκηνές απείρου κάλους όταν ο πάλαι ποτέ μεγαλομέτοχος του Παναθηναϊκού, Γιώργος Βαρδιανογίαννης, εισέβαλε στον αγωνιστικό χώρο με το πιστόλι ανά χείρας; Ακόμη και φέτος όμως, επενέβη και διέκοψε προσωρινα τον σχολιασμό του αγώνα ΠΑΟ-Καβάλα διαφωνόντας με την κρίση του εκφωνητή για μία επίμαχη φάση του παιχνιδιού. Όποιος λοιπόν δεν κατανοεί πως οι ανά περιόδους ιδιοκτήτες ή μεγαλομέτοχοι (οικογένεια Βαρδινογίαννη, Κοσκωτάς, Κόκκαλης, Πατέρας, Βγενόπουλος, Μαρινάκης και λοιποι) των δύο αιωνίων αντιπάλων αποτελούν απλά όψεις του ίδιου νομίσματος εξυπηρετώντας επιχειρηματικά συμφέροντα και μόνο, είναι τουλάχιστον αφελής.

Διότι τέλος, δεν μπορείς να καταδικάζεις μεμονωμένα τα επεισόδια μετά το χθεσινό παιχνίδι, όταν πριν από μερικούς μήνες είχε γίνει αντίστοιχη εισβολή των αγανακτισμένων οπαδών του Παναθηναϊκού στο γήπεδο του ΟΑΚΑ μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό Βόλου. Προφανώς η συγκεκριμένη παρατήρηση έχει ως αποδέκτες κατά κύριο λόγο όσους ξεχνάνε εύκολα πως η είσοδος οπαδών έχει μετατραπεί σε κάτι σαν εβδομαδιαίο τελετουργικό εντός των ελληνικών γηπέδων. Ευτυχώς η πλειοψηφία των σοβαρών δημοσιογράφων και φιλάθλων, αντιδρά καταδικάζοντας τη γηπεδική βία και την ύπαρξη οπαδών-προσωπικού στρατού μεγαλοπαραγόντων στο σύνολο τους από όποια πλευρά και αν πηγάζουν. Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως οι προσκείμενοι στον ΟΣΦΠ δημοσιογράφοι και οπαδοί καταδικάζουν τη γηπεδική βία γενικότερα μιας και φαίνεται πως τους απασχολεί μονάχα η ¨παναθηναϊκή¨.

Συμπερασματικά, η διαμάχη μεταξύ των αιωνίων δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια συνεχώς επαναλαμβανόμενη ¨κοκορομαχία¨ σχετικά με το ποια ομάδα είναι η λιγότερο βρώμικη και διεφθαρμένη και αποτελεί φαινόμενο προς διερεύνηση το γιατί η πλειοψηφία των υγειών φιλάθλων που πηγαίνουν στο γήπεδο δε γυρίζει εντελώς την πλάτη στις ομάδες αυτές. Έχω αναφερθεί και σε παλαιότερη δημοσίευσή μου πως μια κάποια απάντηση στο σάπιο αυτό κατεστημένο των δύο αιωνίων αντιπάλων είναι η ενεργή υποστήριξη των τοπικών ομάδων της γειτονίας μας ή του τόπου καταγωγής μας. Ομάδες που όχι μόνο δεν αποτελούν μέσο ένταξης στον όχλο των Γαυροβάζελων, αλλά αντιπροσωπεύουν τον καθένα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

ΑΙΟΛΙΚΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

ΥΣ: Ελπίζω να έχω καταστήσει σαφές πως την ίδια ακριβώς άποψη θα εξέφραζα και στην περίπτωση που τα πράγματα είχαν έρθει αντίστροφα και είχε ευνοηθεί ο Παναθηναϊκός.

Advertisements

About koudounastar

Κιθαριστής-Φοιτητής Φιλολογίας
This entry was posted in Από 5/2010 και μετά. Bookmark the permalink.

6 Responses to Το θέατρο του (ποδοσφαιρικού) παραλόγου…

  1. Ο/Η grigoreastar λέει:

    Φυσικά και συμφωνώ με το πνεύμα του άρθρου. Ποιοτικά οι συμπεριφορές είναι παρόμοιες. Μην ξεχνάμε ότι πέρσι οι κάφροι του ΠΑΟ λάτρεψαν τον Πατέρα επειδή «κατάφερε να ελέγξει το παρασκήνιο» με ότι αυτό υπονοεί. Η ότι ο Βγενόπουλος μπήκε στον Παο για να φτιάξει τον δικό του προσωπικό στρατό και να «ανοίξει» τις δουλειές του, ανεξάρτητα αν απέτυχε.
    Δυο ενστάσεις όμως και μια διευκρίνηση:
    1. Νομίζω και είναι γνωστό τοις πάσι ότι ενώ ποιοτικά οι συμπεριφορές είναι ίδιες, η ποσότητα είναι συντριπτική «υπέρ» του ΟΣΦΠ. Όσο και το σύνθημα «όσους τίτλους έχουμε πάρει εμείς, έχετε πάρει όλοι οι υπόλοιποι». Μια απλή ανάγνωση της ιστορίας το επιβεβαιώνει. Επί Γιώργου Βαρδινογιάννη έγιναν πολλά. Όμως η ισορροπία άλλαξε άρδην κατά την προεδρία του γνωστού και μη εξαιρετέου Κ. με αποτέλεσμα ο ΟΣΦΠ να θυμίζει τις ομάδες του στρατού στα (υποτίθεται) Κομμουνιστικά καθεστώτα, που εκεί ήσαν πάντα πρωταθλητές. Ο Κ. εισήγαγε και ‘τη μαγκιά’ να λατρεύεσαι επειδή ακριβώς ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ότι εσύ προσωπικά ‘καθάρισες’ για το άδικο (για τους άλλους) αποτέλεσμα. Κάτι που προσπαθεί να συνεχίσει και ο θλιβερός Μ. με τα γνωστά αποτελέσματα. Το αστειάκι «Να πάρει ο Σισέ τη φούστα και τη μπλούζα του και να φύγει» και τα «χο χο χο» από τους τριγύρω γλύφτες μας θύμισε και μας επιβεβαίωσε ποιος είναι ο γκουρού του.
    2. Ο κάφρος είναι ίδιος, όποιο χρώμα κι αν υποστηρίζει. (Οι περισσότεροι από αυτούς δεν κοιτάνε καν στο γήπεδο την ώρα του αγώνα). Η ελληνική πολιτεία επίτηδες τον μαντρώνει στο γήπεδο, θεωρώντας ότι εκεί ξεδίνει και γίνεται κοινωνικά λιγότερο επικίνδυνος. Η συμπεριφορά του (όπως και σε κάθε ζώο) εξαρτάται από τον ‘αέρα’ που θα του δώσεις. Ο Κ. έφτιαξε κόκκινο προσωπικό στρατό και τον άφηνε ανεξέλεγκτο. Είχε τους λόγους του («Κάτω τα χέρια απ τον πρόεδρο» κάθε φορά που η δικαιοσύνη άγγιζε κάποιες δραστηριότητες του). Ο Μ. δεν ξέρουμε αν έχει τους ίδιους λόγους, δε νομίζω, μάλλον εδώ η ψυχανάλυση είναι που πρέπει να ασχοληθεί. Όμως το αποτέλεσμα και ο κίνδυνος ίδιος. Τέτοιες συμπεριφορές και σε τέτοια έκταση δεν υπήρξαν σε άλλες ομάδες. Και γιαυτό δεν υπήρξε άλλη Ριζούπολη, ΣΕΦ, ΟΑΚΑ. Όμως κατά πως πάει το πράγμα και με τις εκατέρωθεν προκλήσεις στο τέλος όλοι θα μπουν στο παιχνίδι. Και δεν βλέπω να υπάρχει πρόθεση αυτό να ελεγχθεί σοβαρά, σε εποχή κρίσης δε νομίζω ότι την κάθε κυβέρνηση τη χαλάει να πλακωθούμε για κανένα τρίμηνο για το αν «ο δικός μας» κάφρος η Νονός, είναι καλύτερος από τον «δικό σας» κάφρο η Νονό.
    3. Διευκρίνιση διότι ήμουν εκεί: Λίγοι κάφροι του ΠΑΟ εισέβαλαν στο γήπεδο μετά το τέλος του παιχνιδιού με τον Ολυμπιακό Βόλου για να ψιλο-κυνηγήσουν για κάτι δευτερόλεπτα τους παίκτες ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΟΜΑΔΑΣ, θεωρώντας ότι ενώ έχουν πληρώσει ένα αλμυρό εισιτήριο, αυτοί τους εμπαίζουν. Κατακριτέο και κατάπτυστο ως συμπεριφορά, αλλά απέχει παρασάγγας από τις κινήσεις λιντσαρίσματος αντιπάλων που είδαμε προχτές στο ΟΑΚΑ. Που δεν θα συνέβαιναν αν τα ζώα δεν ήξεραν ότι θα έχουν την ανοχή και επιβράβευση των αφεντικών τους. Όπως άλλωστε και συνέβη..

    • Ο/Η koudounastar λέει:

      Δάσκαλε, διαβάζοντας τις ενστάσεις σου, συνεχίζω να θεωρώ πως δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες τόσο σε επίπεδο διαιτησίας, όσο και σε ό,τι έχει να κάνει με το ποιοι οπαδοί είναι και οι πιο «κάφροι¨.
      Άλλωστε (για να σταθώ στο μείζον θέμα της γηπεδικής βίας), έχουν γίνει επεισόδια τόσο στη Λεωφόρο (πχ. ξυλοδαρμός του διαιτητή Ευθυμιάδη το 2002), όσο και στο μπασκετικό ΟΑΚΑ.
      Αλλά και να υπήρχε μια ζυγαριά και να μας αποδείκνυε ότι η Α ομάδα είναι λιγότερο ¨βρώμικη¨ από τη Β, η ουσία θα παρέμενε ίδια και απαράλλακτη! 🙂

  2. Ο/Η αντρεας λέει:

    Φιλε Σταυρο πολυ ωραιο αρθρο, ωραιες σκεψεις, αλλα θα ηταν προτιμοτερο να εγραφες με δικο σου τροπο και να μην αντεγραφες το στυλακι και το υφος των κλασσικων αρθρων.

    • Ο/Η koudounastar λέει:

      Φίλε Αντρέα, νομίζω πως από τότε που ξεκίνησα να γράφω στα blog του TaR, έχω υιοθετήσει ένα δικό μου ύφος (ή στυλάκι, πες το όπως θέλεις) αλλά η παρατήρησή σου δεν παύει να είναι καλοδεχούμενη.

  3. Ο/Η ΠΑΝΟΣ λέει:

    φταίνε άπαντες! Δεν υπάρχουν «αθώοι» και «μη αθώοι».Άπαντες! Ένα είναι το ζητούμενο κι αυτό αποτελεί θέμα τής Πολιτείας (πάλι η Πολιτεία…).Αυτή ,όμως,είναι που έλαβε μέτρα στην Αγγλία.Πετσόκοψε τούς ηλίθιους,τάχα μου,»φιλάθλους».Είναι απλό: να διαλυθούν οι λεγόμενες «θύρες»(τού θανάτου).Πρόκειται περί αγράμματων εκβιαστών,νταβατζήδων των ομάδων τους και φορείς τυφλού φανατισμού,βίας και δολοφονικών συμπεριφορών.Μερικές φορές και εις βάρος των ίδιων των ομάδων τους.Να τούς διαλύσουν άμεσα.Το θέλει,όμως,αυτό κανείς; Όχι,βέβαια…..Γι αυτό δεν θα έβαζα ζυγαριά ,ποιά ομάδα φταίει περισσότερο και ποιά λιγώτερο.Απ’ όπου κι αν ξεκινήσεις.όλοι θα είχαν πολλά να πουν.Γιά παράδειγμα,έγινε η δίκη γιά τον ξυλοδαρμό τού Ευθυμιάδη στην Λεωφόρο; Όχι,φυσικά! Ας μην μπαίνουμε κι εμείς στο λούκι τού ποιός είναι χειρότερος τού άλλου.Τα ίδια κι απαράλλαχτα είναι! Το πιστεύω de profuntis ,ασχέτως των ατομικών μου,φιλάθλων αισθημάτων.

  4. Ο/Η grigoreastar λέει:

    (Συμπλήρωση καθυστερημένη – μιας και μάταια έψαχνα το λινκ για είδηση που διάβασα πρόσφατα για «ένα χωριό που περίμενε να δείρει διαιτητή»).
    Πολύ θα ήθελα να συμφωνήσω με τη ρομαντική σου ιδέα Σταύρο να ασχοληθούμε με τα τοπικά πρωταθλήματα. Όμως κι εκεί δεν γίνονται λιγότερα. Απλά υπάρχει μια αντιστοιχία πχ χουλιγκανισμού πολιτικής σε εθνικό επίπεδο, με πολιτική σε τοπικό επίπεδο. Το θέμα είναι ένα και αυτό νομίζω είναι που κάνει την κουβέντα μας να αφορά και αυτούς που δε δίνουν δεκάρα για το ποδόσφαιρο και τα… πάθη μας:
    ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΙΣΜΟ.
    Κι ακόμα κι αυτός που μπορεί να μας κατακεραυνώσει για το πόσο «μικρό» είναι να ασχολούμαστε εμείς (καλλιτέχνες άνθρωποι) με τον υπόκοσμο της μπάλας, μπορεί κάλλιστα να βρει άλλες κοντινές του «χουλιγκάνικες» η «παραγοντικές» εκδηλώσεις σε όποιον άλλο τομέα της κοινωνικής μας ζωής. Συνήθως και… ιδεολογικά τεκμηριωμένες μάλιστα. Μια ματιά στον καθημερινό τύπο άλλωστε ‘πιάνει’ τουλάχιστον καμία δεκαριά αντιπροσωπευτικές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s