Περί Καταλήψεων…

Για το νέο νόμο πλαίσιο και τις μεταρρυθμίσεις που αυτός στοχεύει να φέρει στην παιδεία, όλοι λίγο πολύ έχουν ακούσει και μάθει κάποια πιο συγκεκριμένα πράγματα και δε χρειάζεται να είναι κανείς μέλος της φοιτητικής κοινότητας όπως ο γράφων για να εντοπίσει την ουσία του. Η οποία ουσία του (πέραν κάποιων τυπικών διευθετήσεων που πρόκειται να πραγματοποιηθούν) δεν είναι άλλη από το ότι στο όνομα του δήθεν ¨εξευρωπαϊσμού¨ της παιδείας μας το ελληνικό πανεπιστήμιο στοχεύει να συνδεθεί με τους νόμους της αγοράς, γεγονός που καθιστά τα μελλοντικά πτυχία βεβαιώσεις ειδικών δεξιοτήτων (και φυσικά όχι γενικής μόρφωσης και εμβάθυνσης στην επιστήμη που έχεις επιλέξει να ακολουθήσεις), τα δίδακτρα μια πραγματικότητα που, αν και δεν αναφέρεται ρητά στο κείμενο του νόμου, δε θα αργήσει να βιώσει ο Έλληνας φοιτητής σε συγκεκριμένες σχολές, όταν τα μη δωρεάν συγγράμματα και η εκτύπωση φωτοτυπιών για το διάβασμα στην εξεταστική είναι κάτι που έχουμε ήδη αρχίσει να συναντάμε ολοένα και πιο συχνά. Ταυτόχρονα, η κατάργηση του ασύλου με αφορμή τις στην πλειοψηφία τους προβοκατόρικες ενέργειες ατόμων που ανήκουν δήθεν στον αναρχικό χώρο και σε αυτόν της ευρύτερης αριστεράς (χωρίς αυτό να σημαίνει πως μια μειοψηφία δεν εντάσσεται όντως σε αυτό το χώρο δρώντας απερίσκεπτα και ζημιογόνα για το φοιτητικό κίνημα) δεν έχει άλλο στόχο από το να κάμψει τις κοινωνικές αντιδράσεις που ξεκινάν από τα αμφιθέατρα. Τα όποια επιχειρήματα περί πάταξης της διακίνησης ναρκωτικών και προστασίας των φοιτητών από φαινόμενα βίας μόνο αστεία και προκλητικά μπορούν να χαρακτηριστούν, ειδικά όταν ο κύριος όγκος του εμπορίου απαγορευμένων ουσιών και οι εγκληματικές ενέργειες στο κέντρο της Αθήνας λαμβάνουν χώρο μπροστά στα αστυνομικά τμήματα και στις περιπολίες των αστυνομικών.

Ως κύριο θέμα των ημερών όμως δεν έχουν αναχθεί οι συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά οι αντιδράσεις που έχουν αυτές δικαίως προκαλέσει. Με ένα σύντομο απολογισμό των 3-4 εβδομάδων πανελλαδικών καταλήψεων, γίνεται φανερό πως στις γενικές συνελεύσεις των περισσότερων σχολών υπήρξε ένα ισχυρό ρεύμα υπέρ της συγκεκριμένης αυτής μορφής αγώνα. Και κατά την άποψή μου, καλώς υπήρξε. Και την άποψη αυτή την εκφέρω δίχως να πετάω στα σύννεφα της ¨εξέγερσης¨, δίχως να περιορίζομαι στα στενά πλαίσια μιας ¨αριστερής φρασεολογίας και κριτικής¨ και κυρίως έχοντας λάβει σοβαρά υπόψιν μου το περιεχόμενο και τη φύση των επιχειρημάτων των φοιτητών που εντάσσονται στο λεγόμενο ρεύμα της ¨αντι-κατάληψης¨.

Ξεκαθαρίζω λοιπόν τη θέση μου παραδεχόμενος αρχικά πως παρά την αναγκαιότητά τους την περίοδο αυτή, οι καταλήψεις στην εφαρμογή τους έχουν αρκετά προβλήματα και ελλείψεις (βλ. μικρή συμμετοχή κόσμου, έλλειψη πολύμορφων πολιτιστικών εκδηλώσεων κτλ.) γεγονός που έκανε αρκετούς να αμφιταλαντευτούν σχετικά με το μείζον για το φοιτητικό κίνημα αυτό ζήτημα.

Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη με το ρεύμα της ¨Ανοικτής Σχολής¨ και υποδεικνύει πως στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι φοιτητές που συμμετέχουν στη κίνηση είναι και οι πιο ανενεργοί πολιτικά μην έχοντας την οποιαδήποτε εμπειρία από κοινωνικούς αγώνες (έστω και το μικρό διάστημα που είναι κάποιοι φοιτητές), περιοριζόμενοι έτσι σε ψευτοπροοδευτικές φανφάρες περί ελεύθερης διακίνησης ιδεών σε ανοικτά πανεπιστήμια και βρίσκοντας οι πιο διαπρεπείς από αυτούς στέγη στα φιλόξενα τον τελευταίο καιρό δελτία ειδήσεων του ΣΚΑΙ και άλλων καναλιών. Συνεπώς, καθίσταται σαφές πως αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου, η φοιτητική κοινότητα όφειλε να αντιδράσει με τον πιο δυναμικό τρόπο, ειδικά από τη στιγμή που η ενεργή πολιτικά πτέρυγά του τασσόταν ανεπιφύλακτα υπέρ των κατειλημμένων  σχολών μιας και σοβαρός πυλώνας αγώνα μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο κατά αυτόν τον τρόπο.

Πρέπει συγχρόνως να ληφθεί υπόψιν και η σημαντική παράμετρος της ύπαρξης φοιτητών που χρωστάν λίγα μαθήματα για το πτυχίο τους και ο μεγάλος αριθμός εκείνων που σπουδάζουν σε άλλη πόλη από εκείνη της κατοικίας τους και που οι χαμένες εξεταστικές δε βοηθάνε σε καμία περίπτωση τα ήδη βεβαρημένα οικονομικά της οικογένειάς τους. Θα ψάχναμε όμως σε λάθος μέρος τον αίτιο αν ενοχοποιούσαμε τους χιλιάδες φοιτητές που ψηφίζουν υπέρ των καταλήψεων στις γενικές συνελεύσεις τις τελευταίες εβδομάδες, κομμάτι των οποίων αποτελεί και σημαντικός αριθμός των ¨επί πτυχίω¨. Η συγκεκριμένη οξυμμένη μορφή πάλης στρέφεται ενάντια σε μια άνευ προηγουμένου επίθεση στο δημόσιο χαρακτήρα του ελληνικού πανεπιστημίου η οποία αποτελεί αποκύημα της οικονομικής κρίσης και των εφαρμοζόμενων στο όνομα αυτής πολιτικών οικονομικής αφαίμαξης των μικρομεσαίων κοινωνικών στρωμάτων. Ταυτόχρονα, ας μην ξεχνάμε πως ειδικά με τις συνθήκες που επικρατούν τα τελευταία χρόνια, η για ένα εξάμηνο πιο γρήγορη απόκτηση πτυχίου δεν εξασφαλίζει σε καμία των περιπτώσεων καλύτερες προοπτικές εύρεσης εργασίας.

Έχοντας την εμπειρία των τελευταίων εβδομάδων και ζυγίζοντας την κατάσταση σε κάθε σχολή ξεχωριστά, το φοιτητικό κίνημα οφείλει να συνεχίσει με καταλήψεις εκεί όπου υπάρχει ακόμα ένα γενικότερο υπέρ της συγκεκριμένης μορφής αγώνα αίσθημα. Στις γενικές συνελεύσεις σχολών που εκφράζεται σταδιακά μια κάποια κόπωση, απαιτούνται πιο λεπτοί χειρισμοί χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα σημειωθεί η οποιαδήποτε οπισθοχώρηση στην περίπτωση επιστροφής στα αμφιθέατρα –έστω και προσωρινά-. Η κατάληψη δεν αποτελεί το μοναδικό μέσο πάλης και πιθανή συνέχιση του αγώνα με άλλους τρόπους θα πρέπει πάντα να συνοδεύεται από την πιθανότητα νέου κύματος καταλήψεων όπου αυτό κριθεί εφικτό αλλά και με πιο σαφή στόχευση ενάντια στην ισχύουσα πολιτική των μνημονίων και των ιδιωτικοποιήσεων στην παιδεία και σε άλλους τομείς.


 

Advertisements
Posted in Από 5/2010 και μετά | 6 Σχόλια

Περί του αυθόρμητου του ¨Κινήματος της Πλατείας¨ και των προοπτικών που ανοίγονται…

Οι κινητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα από τις 25 Μαΐου στην πλατεία Συντάγματος και σε άλλες κεντρικές πλατείες των μεγάλων πόλεων της χώρας αποτελούν αναμφίβολα αποκύημα της πολιτικής που δοκιμάζει επί σειρά ετών τα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα με αποκορύφωμα βέβαια την εφαρμογή του μνημονίου από πέρυσι. Η ¨αγανάκτηση¨ των πολιτών που συμμετέχουν στις κινήσεις αυτές είναι πέρα έως πέρα δικαιολογημένη ενώ ταυτόχρονα δεν πρέπει να αμφισβητηθεί (το μέχρι ενός βαθμού βέβαια) αυθόρμητο που τις χαρακτηρίζει παρά την οργάνωση τους μέσα από το Facebook αλλά και διάφορα blogs, σελίδες οι διαχειριστές των οποίων είναι ανώνυμοι και αγνώστων πολιτικών φρονημάτων και στοχεύσεων.

Οφείλω όμως, παρά τα παραπάνω θετικά στοιχεία, να ομολογήσω πως παρακολουθώ το επονομαζόμενο αυτό ¨Κίνημα της Πλατείας¨ με εξαιρετικά σκωπτική διάθεση. Και εξηγούμαι:

Πρώτο και κύριο γεγονός το οποίο και εγείρει προβληματισμό αποτελεί η στάση που έχουν κρατήσει τα ΜΜΕ όλες αυτές τις ημέρες από την αρχή των κινητοποιήσεων μέχρι και σήμερα. Εφημερίδες με εκτενή αφιερώματα, περιοδικά, δελτία ειδήσεων καθώς και τηλεοπτικές εκπομπές παντός τύπου (μέχρι και στην εκπομπή της… Τατιάνας έγινε πρώτο θέμα το γεγονός), σύσσωμος γενικότερα ο τύπος έχει θέση στον τηλεοπτικό χρόνο αλλά και στις σελίδες του για την κάλυψη των γεγονότων. Οφείλουν λοιπόν οι στη συντριπτική τους πλειοψηφία πολιτικά άπειρες μάζες οι οποίες και συμμετέχουν στις συγκεκριμένες κινητοποιήσεις να διερωτηθούν έντονα πως είναι δυνατόν  κανάλια αλλά και εφημερίδες που εκπροσωπούν και προσπαθούν δίχως αμφιβολία να διαιωνίσουν αλλά και να αθωώσουν στη συνείδηση των πολιτών το σάπιο πολιτικό σύστημα αλλά και την καταστρεπτική πολιτική του μνημονίου, να εκθειάζουν και να προβάλουν ταυτόχρονα την ¨αντίδραση¨ σε αυτά.

Είμαι της άποψης πως η παραπάνω αντιμετώπιση που έχουν επιλέξει τα ΜΜΕ δεν είναι διόλου τυχαία και αποτελεί άμεση συνάρτηση της πλήρους έλλειψης σαφούς πολιτικού στόχου από τις δράσεις αυτές. Διότι αν όντως μέσα από τέτοιου είδους κινητοποιήσεις και αντιδράσεις θίγονταν το πολιτικό σύστημα το όποιο είναι κομμένο και ραμμένο στα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και των εφοπλιστών στους οποίους ανήκουν και τα συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης (βλ. σχετική φωτογραφία), δε θα είχαν γίνει μέσα από τη συνεχή προβολή τους κυριολεκτικά της μόδας οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και στις υπόλοιπες κεντρικές πλατείες. Συν τοις άλλοις, οφείλει ο καθένας να προβληματιστεί για την γενικότερη απαξίωση που προωθείται προς όλα συλλήβδην τα Κόμματα και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις σε συνδυασμό βέβαια με την προαναφερθείσα έλλειψη της οποιαδήποτε σαφούς πολιτικής στόχευσης υπό το πρίσμα της λήψης ¨αμεσοδημοκρατικών¨ αποφάσεων.

Συνεχίζει λοιπόν να επικρατεί μία γενικότερη συσκότιση σχετικά με τις προοπτικές που ανοίγονται την ίδια ώρα που οι ¨μούντζες¨ προς το κτίριο της βουλής δεν μπορούν σε καμία των περιπτώσεων να αποτρέψουν τις χιλιάδες απολύσεις αλλά και τα νέα μέτρα που έρχονται εντός ολίγου. Η αγανάκτηση προς τα δύο μεγάλα κόμματα αλλά και τους συνδικαλιστές αυτών είναι πέρα ως πέρα δικαιολογημένη αλλά δεν μπορεί την ίδια στιγμή να μπαίνει στο ίδιο τσουβάλι η αριστερά και οι αγώνες που οργανώνει μέχρι και σήμερα. Μάχες –και μάλιστα σκληρές- δίνονται καθημερινά από τους εργαζόμενους στους τόπους δουλειάς (σε δημόσιο και σε ιδιωτικό τομέα), συνεπώς ένα κίνημα που έχει προοπτική αλλαγής αυτοαναιρείται όταν μιλάει για πλήρη απαγκίστρωση από κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Κλείνοντας, παρά την αισιοδοξία μου για την κινητοποίηση πλήθους κόσμου που μέχρι πρότινος δε συμμετείχε ενεργά σε πολιτικού περιεχομένου δράσεις, εκφράζω την ανησυχία μου για πιθανή απογοήτευσή των συγκεκριμένων ανθρώπων στην περίπτωση που δεν εμφανιστούν σύντομα απτά αποτελέσματα λόγω κυρίως της μη περαιτέρω πολιτικοποίησης και σωστής στόχευσης του αγώνα τους…

Posted in Από 5/2010 και μετά | 2 Σχόλια

Κέντρο και εγκληματικότητα…

Το τελευταίο λιτό αλλά ταυτόχρονα περιεκτικότατο σχόλιο (από εκεί ¨δανείστηκα¨ και τις εικόνες της παρούσας δημοσίευσης) του Κώστα Γρηγορέα για τα τελευταία γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας με ώθησε στο να προσπαθήσω να εκθέσω κι εγώ με όσο το δυνατόν συντομότερο τρόπο τις δικές μου σκέψεις πάνω στα ντροπιαστικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του 44χρονου στην Οδό 3ης Σεπτεμβρίου και Ηπείρου…

Δυστυχώς ξεχνάμε πως οι κατατρεγμένοι και παράνομοι (ποιος όμως μπορεί να μιλήσει για νομιμότητα όταν οι άνθρωποι αυτοί φεύγουν από τη χώρα τους ψάχνοντας εναγωνίως ένα κομμάτι ψωμί;) αυτοί μετανάστες δεν αποτελούν τη ρίζα του προβλήματος. Το μεταναστευτικό πρόβλημα στην Ελλάδα έχει να κάνει κατά σχεδόν αποκλειστικό λόγο με την πολιτική αντιμετώπισής του σε εγχώριο αλλά και διεθνές επίπεδο η οποία είναι αποκλειστικά πολιτική περιθωριοποίησης. Έτσι, άνθρωποι που απλά προσπαθούν να ζήσουν με τα απαραίτητα μακριά από τη χώρα τους σπρώχνονται στη δούλεψη παράνομων κυκλωμάτων τα οποία βέβαια αποτελούνται ΚΑΙ από Έλληνες.

Σε διεθνές τώρα επίπεδο, οι μετανάστες υπόκεινται στην ίδια απάνθρωπη μεταχείριση -μην ξεχνάμε και την προ μηνών μαζική απέλαση Ρομά στη Γαλλία-. Συν τοις άλλοις με βάση τη συνθήκη του Δουβλίνου απαγορεύεται η είσοδός τους σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα με αποτέλεσμα η Ελλάδα να γίνεται η σχεδόν αποκλειστική δίοδος για την Ευρώπη κατατρεγμένων ανθρώπων από την Αφρική και την Ασία.

Ας αναζητήσουν λοιπόν εκεί τις αιτίες οι δήθεν ¨αγανακτισμένοι¨ κάτοικοι του κέντρου που στην πλειοψηφία τους αποτελούν συμμορίες Χρυσαυγιτών και ας αναλογιστούν ταυτόχρονα και τις αγοραπωλησίες ιδιοκτησιών που γίνονται πίσω από την πλάτη τους με αφορμή την υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας. Διότι δε θα αργήσει η μέρα που η Ομόνοια και οι γύρω γειτονιές θα γίνουν και εκείνες Γκάζι. Οι διάφορες επιχειρήσεις-σκούπα κατά των μεταναστών που γίνονται κατά καιρούς απλά αποτελούν τα προεόρτια…

Posted in Από 5/2010 και μετά | 3 Σχόλια

1821 και σύγχρονα διδάγματα

Παρόλο που δεν είμαι καθημερινός αναγνώστης πολιτικών εφημερίδων κρατάω έστω και μια επιδερμική επαφή μαζί τους διατηρώντας και εμπλουτίζοντας τα τελευταία χρόνια ένα αρχείο άρθρων τα οποία και μου κίνησαν το ενδιαφέρον και επέλεξα να μην τα αφήσω να χαθούν στη δίνη της υπερπληροφόρησης των ημερών που ζούμε αλλά και στον πάτο του… κάδου των σκουπιδιών. Ένα από τα άρθρα αυτά είναι του Θανάση Σκαμνάκη από την εφημερίδα ¨ΠΡΙΝ¨ (Αρ. Φύλλου 1014, 19/12/2010) η οποία και πρόσκειται ιδεολογικά στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Ο λόγος που επέλεξα να δημοσιεύσω το συγκεκριμένο κείμενο τη συγκεκριμένη ημέρα έχει να κάνει καθαρά με τον προ δύο ημερών εορτασμό της επετείου της 25ης Μαρτίου, ημέρας που ακούγονται παντός είδους εορταστικές φανφάρες απότισης φόρου τιμής στους αγωνιστές του 21’ από ανθρώπους (πολιτικοί, θρησκευτικοί ηγέτες και λοιποί) οι οποίοι σήμερα αποτελούν τους σύγχρονους δυνάστες των μαζών και που, τα χρόνια της ελληνικής Επανάστασης, θα ανήκαν στις κοινωνικές τάξεις που είτε αναθεμάτιζαν τον αγώνα των Ελλήνων είτε συμμετείχαν σε αυτόν καθαρά και μόνο από οικονομικό συμφέρον. Εννοείται βέβαια πως το κείμενο έχει σαφή απεύθυνση και σε όποιον από εμάς περιορίζεται σε μία τρόπον τινά ¨μουσειοποίηση¨ των επαναστατικών αγώνων  που έχουν λάβει χώρα τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό -χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί άλλωστε και το πρόσφατο ντοκιμαντέρ του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ, ¨1821¨-, και δε λαμβάνει υπόψιν του τα διδάγματα που μπορούν να εξαχθούν τη σύγχρονη εποχή από τις εξεγέρσεις αυτές…

Όταν καταργούνται οι αθώοι…

Κι εκεί που νομίζεις πως θα λουφάρεις την πραγματικότητα, θα καρπωθείς τους κόπους, δικούς σου και των άλλων, τις παλιές ιδέες σου, μια φραστική αριστεροσύνη εις μνήμην ή τις βολικές συγκυρίες-λες μέσα σου πως μερικές μικρές προσωδίες δεν πειράζουν, κρατώ τους φίλους μου, τις σχέσεις, την παλιά μου αίγλη λίγο πιο φθαρμένη μέσα μου, αλλά εξισορροπώ τις φθορές με κάποια άλλη δόξα, έτσι κι αλλιώς οι καιροί δεν είναι απαιτητικοί-πάνω ’κει, στο οι καιροί δεν είναι απαιτητικοί, γίνεται η έκρηξη. Σα να ειρωνεύτηκαν, οι καιροί, την τόση σου αυτοπεποίθηση ή έστω τη βολική λογική της προσαρμοστικότητας και αποφάσισαν να δράσουν. Περίεργο πράγμα οι καιροί. Δεν επαναπαύονται σε παλιές δάφνες, δε βολεύουν τα ημιτελή αφηγήματα και δε συμπονούν καθόλου τις μικρές ευαίσθητες ψυχές που θέλουν να αποσύρουν την ορμή τους και να τακτοποιήσουν ήσυχα τις μέρες τους.

Μπήκαμε, μπαίνουμε στην εποχή όπου καταργούνται οι αθώοι. Η άγνοια δεν είναι εξήγηση και η αδράνεια δεν είναι δικαιολογία. Τα μέτρα για τους υπολογισμούς δεν είναι συνηθισμένα. Κάποτε θα ρωτούν οι άνθρωποι: Σε εκείνους τους καιρούς των αποφάσεων τι θέση πήρες; Σήμερα δημιουργούνται τα ερωτήματα που θα πρέπει να απαντήσεις στο μέλλον, όπως συμβαίνει πάντα όταν η ιστορία αποφασίζει να κάνει παιχνίδι. Τι έκανες στην κατοχή των Γερμανών; Τι έκανες στην κατοχή της Χούντας; Τι έκανες στην κατοχή του μνημονίου; Κάθε φορά που η ιστορία θέλει να κάνει απότομη στροφή, καταργεί τις ουδετερότητες.
Θα πείτε βέβαια πως μετά την κατοχή των Γερμανών οι δωσίλογοι, οι συνεργάτες, οι μαυραγορίτες έγιναν κράτος, δύναμη, πλούτος, άρχουσα τάξη. Εν τέλει, σαν εκείνοι να νίκησαν. Αλλά δεν έπεισαν ποτέ τον ίδιο τους τον εαυτό, όσοι είχαν κάτι σα συνείδηση. Και επιπλέον, οι τωρινοί καιροί, μπορεί να κουβαλήσανε μεγάλη σύγχυση, ποιος είναι από ’δω, ποιος από ’κει και κυρίως πού είναι το εδώ και πού το εκεί, αλλά όταν ξεθολώνει ο ορίζοντας, τα ερωτήματα παίρνουν ένα σχεδόν οριστικό χαρακτήρα.
Μπορεί να ξεγελάσαμε εαυτούς και αλλήλους κατά περιόδους, μπορεί να υπονοήσαμε χωρίς να εννοούμε τραγουδώντας Σαββόπουλο «κι έρχεται ο καιρός να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις», αλλά ο καιρός της κυριολεξίας ήρθε. Και όπως έλεγε ο ποιητής «το ζήτημα είναι τώρα τι λες». Πάντα το ζήτημα είναι τώρα τι λες. Αλλά τώρα αυτό το ΤΩΡΑ παίρνει τεράστιες διαστάσεις.

(οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου)

| Σχολιάστε

Το θέατρο του (ποδοσφαιρικού) παραλόγου…

Τα χθεσινά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν τόσο κατά τη διάρκεια του αγώνα Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός όσο και μετά τη λήξη αυτού με την εισβολή οπαδών της ομάδας του Πειραιά στον αγωνιστικό χώρο, νομίζω πως είναι γνωστά σε όλους. Θέλω καταρχάς και πριν προχωρήσω στο δια ταύτα της δημοσίευσης αυτής, να ξεκαθαρίσω πως υποστηρίζω την ομάδα του Ολυμπιακού και πως είναι προφανές ότι εχθές το αποτέλεσμα του παιχνιδιού έπρεπε να είναι 1-2 υπέρ του Παναθηναϊκού και όχι 2-1 υπέρ της ομάδας μου. Αλλά δεν έχω ουδεμία πρόθεση να σταθώ στην προφανή εξαιτίας της διαιτησίας αλλοίωση του αποτελέσματος, μιας και αθλητικές εκπομπές, αθλητικές εφημερίδες και αθλητικά sites έχουν ήδη από εχθές το βράδυ υπέρ-αναλύσει τις ¨επίμαχες¨ φάσεις του αγώνα.

Μέσα όμως από τις συγκεκριμένες ¨αναλύσεις¨, προκύπτουν πορίσματα τα οποία είμαι βέβαιος πως αρχικά εκπλήσσουν και στη συνέχεια κατά κάποιον τρόπο, αηδιάζουν τον κάθε σκεπτόμενο Έλληνα φίλαθλο. Η βασική εντύπωση που αποκομίζει λοιπόν ο καθένας είναι πως ο Παναθηναϊκός αποτελεί και τον μεγάλο αδικημένο του ελληνικού ποδοσφαίρου, κάτι που ομολογουμένως δε χρειάζεται να είσαι ¨γαύρος¨ για να το θεωρήσεις ευθεία προσβολή της νοημοσύνης σου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Διότι νομίζω πως είναι γνωστό τοις πάσι πως τόσο ο Ολυμπιακός, όσο και ο Παναθηναϊκός ευνοούνται άπαντες σκανδαλωδώς από τις αποφάσεις διαιτητών και μάλιστα, αν ανατρέξουμε στην στατιστική και δούμε τα μέχρι σήμερα παιχνίδια της τρέχουσας ποδοσφαιρικής σεζόν, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως ο σήμερα αδικημένος ΠΑΟ έχει ευνοηθεί ολίγον τι περισσότερο από την ομάδα του Πειραιά που και αυτή βέβαια έχει πάρει τα ¨σφυριγματάκια¨ της φέτος. Οι πραγματικά αδικημένοι λοιπόν δεν είναι άλλοι από την ομάδα της ΑΕΚ αλλά και τις λεγόμενες μικρές ομάδες της Θεσσαλονίκης και της επαρχίας.

Διότι
ναι μεν και μόνο η παρουσία του προέδρου του Ολυμπιακού Βαγγέλη Μαρινάκη αποτελεί πρόκληση (οι δηλώσεις του περί ποδοσφαιρικού ήθους το οποίο διδάσκει η ομάδα του Πειραιά κρίνονται ως ανάξιες σχολιασμού), αλλά από την άλλη ποιος ξεχνάει αντίστοιχες σκηνές απείρου κάλους όταν ο πάλαι ποτέ μεγαλομέτοχος του Παναθηναϊκού, Γιώργος Βαρδιανογίαννης, εισέβαλε στον αγωνιστικό χώρο με το πιστόλι ανά χείρας; Ακόμη και φέτος όμως, επενέβη και διέκοψε προσωρινα τον σχολιασμό του αγώνα ΠΑΟ-Καβάλα διαφωνόντας με την κρίση του εκφωνητή για μία επίμαχη φάση του παιχνιδιού. Όποιος λοιπόν δεν κατανοεί πως οι ανά περιόδους ιδιοκτήτες ή μεγαλομέτοχοι (οικογένεια Βαρδινογίαννη, Κοσκωτάς, Κόκκαλης, Πατέρας, Βγενόπουλος, Μαρινάκης και λοιποι) των δύο αιωνίων αντιπάλων αποτελούν απλά όψεις του ίδιου νομίσματος εξυπηρετώντας επιχειρηματικά συμφέροντα και μόνο, είναι τουλάχιστον αφελής.

Διότι τέλος, δεν μπορείς να καταδικάζεις μεμονωμένα τα επεισόδια μετά το χθεσινό παιχνίδι, όταν πριν από μερικούς μήνες είχε γίνει αντίστοιχη εισβολή των αγανακτισμένων οπαδών του Παναθηναϊκού στο γήπεδο του ΟΑΚΑ μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό Βόλου. Προφανώς η συγκεκριμένη παρατήρηση έχει ως αποδέκτες κατά κύριο λόγο όσους ξεχνάνε εύκολα πως η είσοδος οπαδών έχει μετατραπεί σε κάτι σαν εβδομαδιαίο τελετουργικό εντός των ελληνικών γηπέδων. Ευτυχώς η πλειοψηφία των σοβαρών δημοσιογράφων και φιλάθλων, αντιδρά καταδικάζοντας τη γηπεδική βία και την ύπαρξη οπαδών-προσωπικού στρατού μεγαλοπαραγόντων στο σύνολο τους από όποια πλευρά και αν πηγάζουν. Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως οι προσκείμενοι στον ΟΣΦΠ δημοσιογράφοι και οπαδοί καταδικάζουν τη γηπεδική βία γενικότερα μιας και φαίνεται πως τους απασχολεί μονάχα η ¨παναθηναϊκή¨.

Συμπερασματικά, η διαμάχη μεταξύ των αιωνίων δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια συνεχώς επαναλαμβανόμενη ¨κοκορομαχία¨ σχετικά με το ποια ομάδα είναι η λιγότερο βρώμικη και διεφθαρμένη και αποτελεί φαινόμενο προς διερεύνηση το γιατί η πλειοψηφία των υγειών φιλάθλων που πηγαίνουν στο γήπεδο δε γυρίζει εντελώς την πλάτη στις ομάδες αυτές. Έχω αναφερθεί και σε παλαιότερη δημοσίευσή μου πως μια κάποια απάντηση στο σάπιο αυτό κατεστημένο των δύο αιωνίων αντιπάλων είναι η ενεργή υποστήριξη των τοπικών ομάδων της γειτονίας μας ή του τόπου καταγωγής μας. Ομάδες που όχι μόνο δεν αποτελούν μέσο ένταξης στον όχλο των Γαυροβάζελων, αλλά αντιπροσωπεύουν τον καθένα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

ΑΙΟΛΙΚΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

ΥΣ: Ελπίζω να έχω καταστήσει σαφές πως την ίδια ακριβώς άποψη θα εξέφραζα και στην περίπτωση που τα πράγματα είχαν έρθει αντίστροφα και είχε ευνοηθεί ο Παναθηναϊκός.

Posted in Από 5/2010 και μετά | 6 Σχόλια

Οικονομική κρίση και κρίση αξιών.

Διαβάζω και ακούω συνεχώς από κάθε μέσο ενημέρωσης πληθώρα απόψεων σχετικά με τα αίτια αλλά και τις πιθανές  λύσεις για την οικονομική κρίση, τις επιπτώσεις της οποίας βιώνουν τα τελευταία χρόνια τα μικρομεσαία (αποκλειστικά) στρώματα χωρών εντός κι εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ με ενδιαφέρον και το blog του ιατρού Βαγγέλη Γεωργίου (http://georgioutar.wordpress.com/) που προσφάτως δημιουργήθηκε στο Tar. Στεκούμενος στις δύο τελευταίες του δημοσιεύσεις σχετικά με το προαναφερθέν ζήτημα, αντιγράφω το παρακάτω απόσπασμα στο οποίο και συνοψίζει την δική του προσέγγιση:
¨Πράγματι η οικονομική κρίση που βιώνουμε δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά ένα παραπροϊόν μιας βαθύτερης κρίσης αξιών που έχει αρχίσει από χρόνια.¨

Δε θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω πως αναμφίβολα βιώνουμε μια βαθιά κρίση αξιών κάτι που αντικατοπτρίζεται και στον χώρο με τον οποίο ασχολείται η θεματολογία του Tar, εκείνον του πολιτισμού και ειδικότερα της μουσικής. Όποιος ενδιαφέρεται για λεπτομέρειες, δεν έχει παρά να διαβάζει ορισμένα ιδιαίτερα κατατοπιστικά άρθρα που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στο περιοδικό (http://www.tar.gr/content/content.php?category=125).

Ερχόμενος όμως στο ¨δια ταύτα¨, θα ήθελα με αφορμή και το τελευταίο διατροφικό σκάνδαλο που ξέσπασε προ ολίγων ημερών στην Ευρωπαϊκή Ένωση να καταθέσω τη δική μου ματιά για την κρίση αξιών που προβάλλει ο κύριος Γεωργίου ως τη ¨ρίζα¨ της περιβόητης  οικονομικής κρίσης.
Θεωρώ –χωρίς φυσικά να είμαι ειδήμων-πως η ρίζα της κρίσης δεν έχει να κάνει τόσο με τις ηθικές αξίες του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά και ιδιαίτερα με αυτές των τα νήματα στις χώρες-υπερδυνάμεις του πλανήτη κινούντων αλλά με τη φύση της οικονομικής δραστηριότητας της κοινωνίας μας που δεν είναι άλλη από το ανηλεές κυνήγι του κέρδους. Αρνούμαι πεισματικά να δεχθώ πως π.χ. ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων στην Γερμανία τρεφόταν για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα με τροφές ποτισμένες με δηλητήριο απλά και μόνο επειδή ορισμένοι ιθύνοντες εταιρειών τροφίμων δε δίνουν δεκάρα τσακιστή για το συνάνθρωπό τους. Μια τέτοια άποψη ,ίσως και λόγω του νεαρού της ηλικίας μου και συνεπώς της απειρίας μου πάνω σε τέτοιου είδους κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, φαντάζει απλουστευμένη μιας και τα γεγονότα με οδηγούν στο συμπέρασμα πως το οικονομικό κέρδος των πολυεθνικών εταιρειών ουδέποτε συμβάδισε με την ηθική, τον πολιτισμό, την προστασία του περιβάλλοντος και γενικότερα την παιδεία των πολιτών. Δεν θεωρώ άλλωστε τυχαίο πως όσο με τα χρόνια η διατροφική μας εξάρτηση από τις απανταχού πολυεθνικές καθίσταται ολοένα και μεγαλύτερη, τα ¨διατροφικά σκάνδαλα¨ έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ειδησιογραφίας.
Τον Δεκέμβρη του 2009, με αφορμή την τότε σχετική με τις κλιματικές αλλαγές Διάσκεψη-φιάσκο της Κοπεγχάγης είχα εκφράσει την ίδια ακριβώς άποψη:
¨Το ζήτημα που πρέπει κατά τη γνώμη μου να τεθεί προς προβληματισμό όλων μας δεν είναι άλλο από τις αιτίες που οδήγησαν τους ηγέτες των κρατών-υπερδυνάμεων να αποφασίσουν από κοινού τη διαιώνιση ουσιαστικά του μείζονος προβλήματος της καταστροφής του πλανήτη. Διαβάζω στην ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος για το γεγονός, πως ¨προστασία περιβάλλοντος και κέρδος δεν συμβιβάζονται¨. Και θα συμφωνήσω απόλυτα. Διότι δε χρειάζεται να υποστηρίζει κανείς το ΚΚΕ για να καταλήξει στο ότι το περιβάλλον δε σώζεται με το να παρακαλέσουμε με μέσα όπως υπογραφές διαμαρτυρίας κτλ τους ανά τον κόσμο »βιομηχάνους» να μειώσουν την εκπομπή άνθρακα και συνεπώς τα υπέρογκα κέρδη τους.¨

Τσάρλι Τσάπλιν - Εργάτης εγκλωβισμένος στα γρανάζια της καπιταλιστικής μηχανής.

Συνοψίζοντας, πιστεύω πως επαρκή ανάλυση και λύση στις επαναλαμβανόμενες οικονομικές κρίσεις μπορεί να δώσει κυρίως η μαρξιστική-λενινιστική προσέγγισή τους.  Και αντιστρέφοντας την άποψη του ¨συνάδελφου¨ blogger του Tar και όντας ανοιχτός σε περαιτέρω διερεύνηση του θέματος μέσω των Tar-blogs, θεωρώ πως τελικά η βαθύτατη κρίση αξιών που παρατηρείται αποτελεί εκείνη παραπροϊόν της οικονομικής κρίσης και όχι το αντίθετο.

Posted in Από 5/2010 και μετά | Σχολιάστε

Αναδημοσίευση: «Μίζερα» Χριστούγεννα…

Παίρνοντας αφορμή από την κατ’ όνομα γιορτινή περίοδο που διανύουμε, αναδημοσιεύω το παρακάτω κείμενο, δημοσιευμένο 2 χρόνια πριν, τότε που η δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου βρισκόταν στην κορυφή των ειδήσεων.
Σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε. ΔΝΤ, Τρόικες κτλ απλά αποτελούν διαφορετικές μορφές της αέναης καταλήστευσης των μαζών, προς όφελος των λίγων που κινούν τα ηνία της κάθε χώρας και που σίγουρα μας οικτίρουν που (σε αντίθεση με εκείνους) η ταξική μας συνείδηση καθίσταται από ελάχιστη έως μηδενική…

«Μια από τις ομολογουμένως συχνές βόλτες μου στη γεμάτη φώτα των Χριστουγέννων γειτονιά ήταν αρκετή για να με κάνει να αρχίσω να πιστεύω πως κάτι πηγαίνει ολίγον τι ¨στραβά¨ σχετικά με την ¨ενσωμάτωσή¨ μου στο κλίμα των φετινών εορτών.
Ίσως λοιπόν και να είμαι μίζερος που σχεδόν το μόνο που θα θυμάμαι από τον φετινό Δεκέμβρη θα είναι μια ¨εξοστρακισμένη¨ σφαίρα, η οποία ¨κατά λάθος¨ αφαίρεσε τη ζωή ενός 15χρονου παιδιού.
Ίσως και να είμαι μίζερος που αντί για τα επιβλητικά χριστουγεννιάτικα λαμπάκια, στολίδια και δεν ξέρω τι άλλο της ¨πανέμορφης¨ Αθήνας, στη δικιά μου μνήμη φέτος χαράχτηκε έντονα το γιγάντιο χριστουγεννιάτικο δέντρο του Συντάγματος τυλιγμένο στις φλόγες. Αν μη τι άλλο αποτέλεσε μια ηχηρή συμβολική απάντηση των νέων στους κάθε λογής θεατές των γεγονότων που περίμεναν εναγωνίως τη λήξη των επεισοδίων για να μπουν ξανά σε γιορτινή τροχιά.
Ίσως και να είμαι μίζερος που την περίοδο των Χριστουγέννων δεν τη βλέπω ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ¨πλατιές εξορμήσεις¨ στα νυχτερινά κέντρα, για εξεύρεση δώρων εντυπωσιασμού προς τους ¨αγαπημένους¨ μας και φυσικά για την αγορά ποικίλων προϊόντων προς προσωπική κατανάλωση (τα λεγόμενα ¨ψώνια¨).
Ίσως και να είμαι μίζερος που θεωρώ τις καθιερωμένες ευχές για υγεία, ευημερία, επιτυχίες κτλ ως μια ύψιστη μορφή ειρωνείας. Άλλωστε την περίοδο των εορτών, στη σκέψη του κάθε ¨καταναλωτή¨ τα καθημερινά προβλήματα που μαστίζουν την ανθρωπότητα περνάν σε δεύτερη μοίρα ενώ πλέον οι φιλανθρωπικές δραστηριότητες έχουν αποκτήσει τη μορφή μίας ετήσιας υποχρέωσης, την οποία ο κάθε επιχειρηματίας, εφοπλιστής, ιδιοκτήτης μεγάλου αθλητικού συλλόγου και όχι μόνο οφείλει να φέρει εις πέρας στα πλαίσια του κλίματος των ημερών.
Ίσως τέλος να είμαι μίζερος που πιστεύω ακράδαντα πως τις μεγάλες αλλαγές, δεν τις φέρνουν οι ¨μεσσίες¨ αλλά εμείς οι ίδιοι με τη στάση που κρατάμε καθημερινά απέναντι στα γεγονότα. Η αυθόρμητη, σωστά ή λανθασμένα διοχετευμένη, οργή των νέων μετά το θάνατο του Αλέξη ανοίγει για ακόμη μια φορά τον δρόμο…

Καλές γιορτές…»

25/12/2008


Posted in Από 5/2010 και μετά | Σχολιάστε